Pure noodzaak het ziekenhuis

Overheid gaat steeds vaker waarschuwen voor het gevaar van tekenbeten

Vanuit de overheid nemen de waarschuwingen toe voor het gevaar van tekenbeten. In de journaals wordt nu zelfs gewaarschuwd voor teken als het warm weer wordt.

Dit houdt in, dat de realiteit in Nederland inmiddels de volgende is:

We kunnen niet meer onbezorgd en zonder dat we ons erna controleren in de natuur zijn. Waarbij de natuur een ruim begrip is; het gaat inmiddels namelijk ook om onze achtertuin, daar zitten ook de teken. Teken die een gastheer of gastvrouw uitzoeken om zich te voeden met een bloedmaaltijd. Daarbij komt dat het leefgebied van de teek in Nederland erg groot is en toeneemt. Ook het aantal besmette teken, waardoor de kans op een beet van een besmette teek fors aan het toenemen is. Iedereen kan het overkomen die in de natuur komt. Echter van de 1 miljoen tekenbeten, meldt slechts een paar duizend mensen die worden gebeten zich op de site van Tekenradar, een onderdeel van het RIVM. Het beeld van de werkelijkheid wordt hierdoor niet weergegeven.

Als besmette teek bijt, wordt een mens heel ziek

Heel veel mensen worden gebeten, volgens het RIVM ruim 1 miljoen beten per jaar. Dat is heel veel. Vooral als je bedenkt dat de teek erop uit is zijn gastheer of gastvrouw (waar hij het bloed vandaan heeft gehaald om zichzelf te voeden) uiteindelijk uit te schakelen. Want dat gebeurt er als je geïnfecteerd bent door de Borrelia-bacterie en mogelijke co-infecties. Het is een zeer ernstige aandoening, omdat je een infectie onder de leden hebt die alleen met behandeling kan worden bestreden.

Er zijn 6 zaken die er nu voor zorgen dat iemand met een infectie niet wordt behandeld:

 

  1. Het idee dat chronische Lyme niet geneesbaar is, terwijl chronische Lyme gewoon moet worden behandeld

    Op Internet hebben veel mensen een mening over chronische Lyme. Heel veel meningen en allemaal komen ze eigenlijk op hetzelfde neer,  dat toch niks meer helpt. Als de bacterie eenmaal langere tijd in het lichaam zit, is er niets meer aan te doen.

    Daar komt bij dat in het medische handboek ooit is beschreven dat na de Ziekte van Lyme er mensen zijn die dan Post Lyme ontwikkelen en dat dat ook restklachten worden genoemd. Daar komt dan nog bij dat langdurig antibioticagebruik absoluut niet zou helpen. 

    De realiteit is anders. Honderdduizenden mensen in Nederland hebben inmiddels chronische Lyme, dat niets anders inhoudt dan dat ze ooit zijn gebeten door een spinnetje, een teek, en dat vanaf dat moment de infectie in hun woedt. Een persisterende infectie die snel moet worden behandeld. Of dat nu na 1 jaar is of 8 jaar of 20 jaar of 40 jaar.

    Ieder mens heeft recht op behandeling en op meer kwaliteit van leven. Zeker als je een infectie hebt. Antibioticum helpt, artsen moeten dit dan ook kunnen uitschrijven als iemand een infectie heeft. Met een infectie valt niet te leven, omdat je altijd beroerd bent, moe en veel pijn hebt.

  2. In de reguliere zorg houdt niemand zich bezig met chronische Lyme

    Omdat in de reguliere zorg er geen ziekenhuis is waar men is gespecialiseerd in de behandeling van chronische Lyme (ziekenhuizen zoals het Radboud en het AMC doen goed werk door academisch onderzoek, maar ook daar ben je nu vroeg of laat uitbehandeld of kom je niet binnen) is er geen herkenning voor medici dat het gaat om een zogenoemde persisterende (hardnekkige) infectie. Zeker als ze het verouderde medische Handboek erop naslaan.

    Doordat er ook geen fysieke plek is, is het idee ontstaan dat persisterende infecties bijna niet voorkomen. De oorzaak is volgens medici, als iemand met klachten komt waar geen oorzaak volgens het medisch handboek voor is te vinden, dan ook vaak psychisch. Hierdoor hebben honderdduizenden mensen een leven dat geheel is overgenomen door de infectie. Een infectie betekent dat je elke seconde, elke minuut ziek bent. Het is dus vooral onwetendheid van artsen doordat ze niet goed zijn geïnformeerd.
    Hierdoor vallen patiënten tussen de wal en het schip, een zeer grote patiëntengroep waaronder veel kinderen.

  3. Beeldvorming dat antibioticum slecht is

    Het enige medicijn dat helpt tegen de infectie, ook na zeer veel jaren, is antibioticum. Waarom krijgen mensen die een infectie hebben dit dan niet? Op de een of andere manier is het idee ontstaan dat dit niet helpt. Terwijl dit het enige is dat helpt. Daardoor krijgen heel veel mensen niets. Ze lijden continu en hun leven staat in het teken van alleen maar ziek zijn. Ze kunnen daardoor ook niet meer uit het leven halen wat ze eerst deden, hun leven houdt op als de infectie in hun lichaam en geest huist.

    Het is dan ook heel jammer om te zien hoe op het internet patiënten die chronische Lyme hebben, uit wanhoop – omdat ze nergens terecht kunnen – elkaar opjutten door te zeggen dat toch niks helpt. Vooral degenen die om het hardst schreeuwen dat antibioticum slecht voor je is, pakken veel podium waardoor mensen met chronische Lyme denken dat het niet helpt. Ook artsen in de reguliere zorg denken dat nu. Wat men hierbij vergeet, is dat artsen die in de alternatieve zorg nu patiënten helpen om de chronische Lyme te bestrijden, ook antibiotica voorschrijven. Zo kunnen mensen voorkomen dat ze arbeidsongeschikt raken, door hier de zorg te krijgen die ze hard nodig hebben.

  4. De regie wordt nu niet gepakt door zorgverzekeraars

    De StichtingZCL werkt graag samen met zorgverzekeraars om ze te helpen beter te diagnosticeren en ze vervolgens te laten behandelen voor hun persisterende infectie. Nu betalen zij de torenhoge zorgkosten die niet leiden tot het behandelen van de infectie.

    Dat komt omdat ze het nu ook niet kunnen inkopen. De StichtingZCL wil door het realiseren in de reguliere zorg van het landelijk ziekenhuis, gespecialiseerd in chronische Lyme, de specifieke behandelprogamma’s hiervoor gaan opzetten. Deze behandelprogramma’s kunnen dan worden overgenomen door de andere ziekenhuizen en Lymepoli ’s – waar mensen nu ook vroeg of laat uitbehandeld zijn – zodat ook zij de mensen met chronische Lyme kunnen gaan behandelen.

  5. Huisartsen hebben geen leidraad bij chronische Lyme

    Huisartsen zijn bij de behandeling van chronische Lyme zeer belangrijk. Zij maken het verschil door het uitschrijven van antibioticum tussen weer leven of alleen maar ziek zijn als je chronische Lyme hebt. Gelukkig beseffen steeds meer huisartsen dit, dat voor hun juist hierin een cruciale rol is weggelegd. Immers, huisartsen zijn er om een infectie te bestrijden, dat doen ze ook als iemand een longontsteking heeft.  Zij kunnen hierin hun patiënt enorm helpen door de infectie aan te pakken en te behandelen. Ook als blijkt dat na een tijdje de klachten weer opkomen, het uitschrijven van antibiotica is dan weer noodzakelijk. Als spin in het web kunnen zij, als het patientenprogramma er is, ook andere noodzakelijke zorg aanbieden. Zoals angepaste fysiotherapie.
  6. Chronische Lyme is nu taboe

    Chronische Lyme betekent nu dat je als persoon feitelijk niet bestaat. Er is, omdat er geen patientenprogramma is, geen bestaansrecht voor een kind of volwassenen met chronische Lyme. StichtingZCL merkt dit vaak aan de reacties van mensen met chronische Lyme. Door hoe er nu mee om wordt gegaan in de maatschappij. Mensen durven niet meer te vertellen dat ze chronische Lyme hebben. Bang voor de reacties die ze krijgen. StichtingZCL gaat door de oprichting van het ziekenhuis ervoor zorgen dat al deze mensen wel bestaansrecht krijgen en de noodzakelijke zorg gaan krijgen.