Sociaal en maatschappelijk isolement

Door Lyme word je steeds zieker
Een ding is zeker, als je Lyme hebt merk je het vanzelf dat je steeds zieker gaat worden. Dat kan plots gaan van het een op het andere moment zeer ziek of sluipend. Er zijn ook mensen die zich wel herinneren heel ziek te zijn geweest, maar die toch zijn blijven functioneren omdat dat nog net ging. Totdat de infectie zo veel beperkingen met zich meebrengt dat het gewoonweg stopt, alles wat je dan doet. Of dit nu school is of werk of als je thuis bent. Je kunt dan niets meer.

Totaal sociaal en maatschappelijk isolement
Niet meer deelnemen aan het gewone leven, je energie is weg, je belastbaarheid is ernstig aangetast en de pijnen gieren door je lichaam als een rondtrekkend circus. Sociaal geraak je in een isolement, je bent niet meer gezellig kunt niet meer meedoen met gewone sociale dingen en mensen houden er nu eenmaal niet van dat het nooit beter met je gaat.

Beeldvorming en extreme vormen
Wie ooit de beeldvorming in stand heeft gehouden dat het hier alleen om extreme vormen gaat, heeft nog nooit zelf chronische Lyme gehad. De vraag is ook waar extreem vandaan komt, hoe erg moet het zijn? Gaat het hier om anderen die moeten begrijpen dat je niet verder kunt met je leven? Het is namelijk heel erg als je merkt dat je in alles beperkt wordt en je niet verder kunt met je leven zoals je dat leidde of wilt leiden.

Uitkering kunt niet meer zelfstandig financieel zorgen voor jezelf
Daarom zitten de meeste mensen ook in een uitkeringssituatie, ze zijn de grip op hun gezondheid zowel fysiek als geestelijk totaal kwijt. Geleefd door de infectie 24/7. Dat realiseren mensen zich ook niet. Lyme betekent dat je leven ophoudt, dat je in ons huidige medische zorgstelsel dan opgegeven bent, uitbehandeld. Niemand bekommert zich meer om het feit dat je weer beter moet worden gemaakt. Het is pappen en nathouden